เนื้อเพลง เดือนเดือด

เดือนเดือด
เพลงประกอบละครเดือนเดือด (พ.ศ. 2547)

คำร้อง: สิทธิพร อมรพันธุ์
ทำนอง-เรียบเรียง: ธนิต เชิญพิพัฒธนสกุล
ขับร้อง: ชญานี เสมอคำ

เป็นคนดี ๆ จะไปไหน หลีกหนียังไงไม่เคยพ้น เจอแต่คนมันเลว ๆ
มันเป็นอะไรที่โหดร้าย เมื่อคิดในใจให้ทรมาน เหมือนดวงจันทร์เดือนมืดดับ

ฉันไม่ใช่จันทร์กลัวราหู แต่พร้อมจะสู้เข้าเหยียบย่ำ ให้มันจำไปจนตาย
คอยดูเวลาปาฏิหาริย์ แค่เห็นหน้าฉันมันก็ถึงเลือด คืนเดือนเดือดก็รู้เอง

ถ้ารักก็รักด้วยจริงใจ ถ้าร้ายก็ร้ายได้สุดกู่ ใครเป็นใครไม่รู้ เท่าที่รู้วิ่งเข้าสู้ไม่เกรง
ใครมาดีก็ดีไป แต่ใครมาร้ายหรือว่าอวดเก่ง เข้ามาข่มเหง ร้ายแค่ไหนก็ไม่กลัว

บางทีสิ่งที่คิดเห็นว่าเป็นจริง มันก็ไม่จริงดังเห็น

ฉันไม่ใช่จันทร์กลัวราหู แต่พร้อมจะสู้เข้าเหยียบย่ำ ให้มันจำไปจนตาย
คอยดูเวลาปาฏิหาริย์ แค่เห็นหน้าฉันมันก็ถึงเลือด คืนเดือนเดือดก็รู้เอง

ถ้ารักก็รักด้วยจริงใจ ถ้าร้ายก็ร้ายได้สุดกู่ ใครเป็นใครไม่รู้ เท่าที่รู้วิ่งเข้าสู้ไม่เกรง
ใครมาดีก็ดีไป แต่ใครมาร้ายหรือว่าอวดเก่ง เข้ามาข่มเหง ร้ายแค่ไหนก็ไม่กลัว

บางทีสิ่งที่คิดเห็นว่าเป็นจริง มันก็ไม่จริงดังเห็น

ถ้ารักก็รักด้วยจริงใจ ถ้าร้ายก็ร้ายได้สุดกู่ ใครเป็นใครไม่รู้ เท่าที่รู้วิ่งเข้าสู้ไม่เกรง
ใครมาดีก็ดีไป แต่ใครมาร้ายหรือว่าอวดเก่ง เข้ามาข่มเหง ร้ายแค่ไหนก็ไม่กลัว

ถ้ารักก็รักด้วยจริงใจ ถ้าร้ายก็ร้ายได้สุดกู่ ใครเป็นใครไม่รู้ เท่าที่รู้วิ่งเข้าสู้ไม่เกรง
ใครมาดีก็ดีไป แต่ใครมาร้ายหรือว่าอวดเก่ง เข้ามาข่มเหง ร้ายแค่ไหนก็ไม่กลัว

Yokan - Evangelion (แปล)

เพลง Yokan (Premonition) - เธอ ฉัน อนาคต
จากเรื่อง Evangelion
นักร้อง Takahashi Youko

แปลและเรียบเรียง+ใส่สีตีไข่จากเนื้อเพลงภาษาอังกฤษ จากเว็บ Anime Lyrics
http://www.animelyrics.com/anime/eva/ngeyokan.htm

ฉันคุ้นเคยกับความเหงาแบบนี้ ความโดดเดี่ยวแบบนี้ มาตั้งแต่เกิด..
แต่ทว่า.. ภายในอ้อมแขนของเธอที่โอบกอดฉันไว้
มันทำให้ใจของฉันสั่น..

ฉันมองเห็น.. และรู้สึก.. ถึงอนาคต
รู้สึกถึงวันข้างหน้า ที่ฉันไม่คิดว่าฉันจะมี
เป็นเพราะความรัก ความอ่อนโยน และความเข้มแข็งของเธอ
ที่โอบล้อมความรู้สึกอันเจ็บปวดของฉันไว้

อา.. อ้อมกอดอันแสนอบอุ่น..
อา.. การได้ใกล้ชิดกับเธอช่างวิเศษ

การจำทนต้องลืมบางคนหรือบางสิ่งนั้นเจ็บปวด
ฉันผ่านมันมาตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
แต่ก็ดีนะ เพราะมันทำให้ฉันรู้จักกับความเจ็บปวด
รู้จักกับน้ำอุ่น ๆ ที่ไหลออกมาจากตา

ในอนาคตที่ฉันเห็นและรู้สึกนี้ ตัวตนของฉันได้เปลี่ยนไป
เป็นครั้งแรกที่ฉันอยากจะเริ่มต้นสิ่งต่าง ๆ ด้วยความสุขและรอยยิ้ม
มีบางอย่างในใจของฉันที่เปลี่ยนแปลงไป..

อา.. แสงสว่าง..
อา.. กำลังสาดส่องมา

แด่จูดี้ หมาสุดที่รัก

เอนทรี่นี้ขออุทิศแด่ "จูดี้" หมาสุดที่รักที่เพิ่งจากไป
(4 เม.ย. 2559 เวลา 23.00 น.)

จูดี้อยู่กับเรามานานมาก ประมาณ 15 ปีได้
ทุกครั้งที่พาไปหาหมอ พอหมอได้ทราบอายุแล้วก็จะบอกว่า อายุยืนมากกกก ทุกคน ถ้าเป็นคนคงอายุเกือบร้อยปีได้แล้ว

เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ได้พบกัน..

เราได้เจอจูดี้ตั้งแต่ตอนที่จูดี้ยังเป็นน้องหมาวัยแบเบาะที่เพิ่งจะลืมตา

จูดี้มากับน้องชาย (หรือพี่ชาย?) อีกหนึ่งตัว

ตอนเล็ก ๆ ทั้งสองนอนขดตัวในกะละมัง เอาตัวมาอิงกันเวลานอน เป็นภาพที่น่ารักมาก

จูดี้ (และพี่ชาย เรียกอีกตัวว่าพี่ชายละกัน) หน้าตาคล้ายกันมาก แต่พี่ชายจะขนฟูกว่า (อ่อ จูดี้และพี่ชายเป็นพันธุ์สปริตผสม สีน้ำตาลอ่อน ๆ เหมือนสีขนโกลเด้นรีทรีฟเวอร์)

เมื่อโตขึ้น เราแอบเรียกจูดี้ในใจว่า เจ้าสาวกลัวฝน เพราะว่าเวลาฝนใกล้จะตก มีฟ้าร้อง จูดี้จะกลัวมาก ตัวสั่นไปหมด และจะพยายามทุกวิถีทางที่จะเข้าบ้านให้ได้ วิธีต่าง ๆ ที่ใช้ อาทิ เอาขาหน้าตะกุยประตูเหมือนกับเคาะประตู กัดมุ้งลวดทั้งหลังบ้าน หน้าบ้าน พยายามลองเปิดประตูเอง หรือถ้าถูกขังในกรง ก็จะเปิดกรงออกมาเอง ทำเอาคนในบ้านปวดหัวเหมือนกันเวลาถึงหน้าฝน เพราะต้องเตรียมซ่อมมุ้งลวดแน่นอน (แถมพอกัดมุ้งลวดเข้ามาได้แล้วก็ไปนอนซุกตัวเงียบ นึกว่าหายไปไหน)

จูดี้เป็นหมาที่ฉลาดและแสนรู้มาก ทั้งเปิดกรงเอง ทั้งหาทางเข้าบ้านจนบ้านแทบพัง เรียกได้ว่าเป็นเจ้าตัวแสบ

ที่จูดี้ชอบหาทางเข้าบ้าน อาจจะเพราะว่าเป็นหมาที่ชอบอยู่กับคน

ช่วงที่น้ำท่วมใหญ่เมื่อ 3-4 ปีก่อน เป็นช่วงที่เราเอาจูดี้มาไว้ในบ้าน เพราะกลัวน้ำท่วมมากลางดึกแล้วหมาจะอยู่ไม่ได้

เราสังเกตได้เลยว่า ช่วงนั้นเป็นช่วงที่จูดี้มีความสุขมาก นอนหงายท้องทุกวัน เวลาอุ้มออกจากบ้านเพื่อไปฉี่ก็ไม่ค่อยอยากจะออก ทิ้งน้ำหนักตัวทันทีที่มีคนอุ้มออกไปนอกบ้าน

เราให้จูดี้นอนในบ้านทุกวันตั้งแต่นั้นมา จนกระทั่งเมื่อจูดี้อายุเยอะ เริ่มขับถ่ายไม่เป็นที่ ทำให้ทำความสะอาดในบ้านยาก ส่งผลให้ต้องเปลี่ยนที่นอนของจูดี้ไปไว้ที่หลังบ้านแทน เพื่อให้เขาขับถ่ายได้สะดวก และทำความสะอาดง่าย

วันที่ 4 เม.ย. 59 อยู่ ๆ จูดี้ก็เริ่มเดินไม่ได้ ไม่มีแรงดันตัวลุกขึ้น พาไปหาหมอ หมอบอกว่าให้ไป x-ray ที่โรงพยาบาลเพื่อดูว่าเป็นอะไร และฉีดยาให้ พร้อมให้ Syringe มาเพื่อใช้ป้อนน้ำและอาหาร โดยหมอแนะนำว่าให้ลองป้อนน้ำหวานดูก่อน

หลังกลับมา อาการจูดี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ลุกไม่ขึ้น กินอาหารและน้ำไม่ได้ เราก็พยายามป้อนน้ำหวานเต็มที่ แต่ก็กินได้นิดเดียว เราก็เลยเอาเขามานอนในบ้านเหมือนเดิม เหมือนอย่างที่เขาเคยนอนเมื่อช้วงน้ำท่วมใหญ่

จูดี้เริ่มนอนหายใจหอบ พยายามลุกเป็นระยะแต่ก็ลุกไม่ขึ้น และร้องเบา ๆ เป็นระยะ ณ จุดนี้เราเริ่มทำใจ สวดมนต์ และพยายามสื่อสารกับเขาด้วยใจแล้วว่า ขอให้เขาไปสบาย ไม่ต้องห่วงอะไร และพยายามลูบหัวเขาตลอด

และแล้วเวลาประมาณ 23.00 น. ของวันที่ 4 เม.ย. 58 จูดี้ก็จากไปอย่างสงบ ในขณะที่เราลูบหัวและพยายามบอกเขาว่าให้ไปได้เลย ไม่ต้องห่วง ไปสบายนะ จะได้ไม่ทรมาน เหมือนเขาจะรับรู้ได้ ก็เลยไปตอนที่เรากำลังลูบหัวอยู่

มีเรื่องแปลกคือ หลังจากที่จูดี้ไปแล้วพักหนึ่ง หมาในซอยพร้อมใจกันหอนพักหนึ่ง สงสัยอาจจะสัมผัสได้ว่าจูดี้ไปแล้ว หรือจูดี้จะแอบไปเดินทักทายหมาพวกนั้นก่อนไปนะ?

ลาก่อน หมาสุดรัก ถึงจะเป็นหมาซนตัวแสบ แต่ก็รัก
ดีใจที่ได้ส่งแกนะ ขอให้ไปสบาย ไม่ต้องห่วงอะไร
แกเป็นหมาที่ดีมาก เราจะไม่ลืมแกเลย
แกเป็นหมาที่อยู่กับเรามานานที่สุด
จากนี้ไปคงไม่มีอีกแล้ว..

ลาก่อน..
แล้วเจอกันนะ ถ้าสวรรค์หรือโลกหน้ามีจริง เราคงได้พบกันอีก..

ข้อสังเกต จากญี่ปุ่น (4)

อีกสิ่งที่จะไม่กล่าวไม่ได้เลย คือ เรื่องความปลอดภัย

นอกจากเรื่องการข้ามถนนที่เป็นระเบียบและข้ามง่ายมากแล้ว บ้านเมืองที่ญี่ปุ่นยังยึดความปลอดภัยมาเป็นที่หนึ่งอีกด้วย

เช่น หากมีบริเวณที่กำลังก่อสร้างตึก ซึ่งต้องมีรถเข้าออกบ่อย จะมีเจ้าหน้าที่กั้นคนเดินถนนไว้ทุกครั้งที่มีรถเข้าออก โดยไม่ใช่กั้นเล่น ๆ แต่กั้นกันแบบจริงจังมาก ไม่ให้คนเดินถนนเข้าไปบริเวณนั้นโดยเด็ดขาด ซึ่งหากเป็นบ้านเราก็คงปล่อยตามยถากรรม คนเดินก็เดินไป คนทำงานก่อสร้างก็ทำไป

ข้อสังเกต จากญี่ปุ่น (3)

เมื่อไปตามร้านค้าหรือร้านอาหาร อีกสิ่งหนึ่งที่สังเกต คือ พนักงานในร้านไม่ใช่จะมีแต่หนุ่ม ๆ สาว ๆ หรือวัยกลางคน แต่มีผู้สูงอายุด้วย ให้บริการ ขายของกันอย่างขันแข็ง นอบน้อม นี่คงเป็นสังคมผู้สูงอายุ ที่เปิดโอกาสให้ผู้สูงอายุสามารถทำงานได้ เกือบทุกร้านจึงเห็นผู้สูงอายุให้บริการอยู่

ผู้สูงอายุก็ใช้ว่าจะทำงานเฉื่อย ๆ แต่ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา และความตั้งใจทำงาน หลาย ๆ คนใช้เครื่องอิเล็กทรอนิกส์ที่ต้องใช้ในงานได้คล่องด้วย เช่น เครื่องคิดเงิน โทรศัพท์มือถือ หรือ GPS

อีกหน่อยไทยอาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้นะ..

ข้อสังเกต จากญี่ปุ่น (2)

ข้อสังเกตอีกอย่าง ตอนเดินถนน คือ ไม่เห็นรถมอเตอร์ไซค์เลย ทำให้เมืองค่อนข้างเสียงเงียบ เงียบสงบไปอีกแบบ

รถที่วิ่งบนท้องถนนเกือบทุกคันมี GPS ติดตั้งไว้บนรถ ไม่ว่าจะเป็นรถเก๋ง หรือรถบรรทุกส่งของก็ตาม อันนี้รู้สึกว้าวมาก เหมือนว่า GPS เป็นอุปกรณ์พื้นฐานที่ติดมากับรถทุกคัน

อีกอย่างที่สังเกตได้ตอนเดินข้างถนน คือ ถังขยะหายากมากๆๆๆๆ จะมีก็เฉพาะหน้าร้านค้าที่ขายของกิน โดยให้ทิ้งเฉพาะของกินที่ซื้อจากร้านนั้น เพราะฉะนั้น เวลาซื้อของกินก็มักจะยืนกินให้เสร็จตรงนั้นเลย เพราะจะได้ทิ้งขยะของทางร้าน ไม่งั้นคงต้องเอาขยะกลับไปทิ้งที่โรงแรมแน่นอน เพราะถังขยะหายากจริง ๆ

นอกจากถังขยะจะหายากแล้ว การทิ้งก็ยากเหมือนกัน เพราะต้องแยกขยะตอนทิ้งด้วย เช่น ถังขยะหน้าร้านเครป จะมีเขียนแยกไว้เลยว่า กระดาษให้ทิ้งช่องนี้ ส่วนช้อนพลาสติกให้ทิ้งช่องนี้ เป็นระเบียบมาก ๆ

ข้อสังเกต จากญี่ปุ่น (1)

จขบ. (เข้าของบล็อก) เพิ่งได้ไปต่างประเทศเป็นครั้งแรก
ประเทศที่ได้ไป คือ ประเทศญี่ปุ่น

โดย จขบ. ได้ไปแถวโตเกียวแค่แถบเดียว

รู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตา ได้เห็นประเทศที่มีความเป็นระเบียบ และแตกต่างจากประเทศไทยเป็นครั้งแรก

ข้อสังเกตที่สังเกตได้จากการไปเห็นบ้านเมืองที่ญี่ปุ่น คือ

• การข้ามถนน ไม่ต้องใช้ skill ขั้นสูงแบบกรุงเทพฯ เพราะทุกแยกทุกตอนที่มีทางข้าม จะมีการตีเส้นทางม้าลายไว้ทุกแยก และเกือบทุกแยกมีสัญญาณไฟสำหรับคนข้าม ทำให้การข้ามถนนทำได้ง่ายมาก ไม่ต้องใช้ skill วัดดวง อ่านใจ หรือวัดใจกับคนขับรถว่าจะหยุดให้เราข้ามหรือเปล่าเหมือนในกรุงเทพฯ

• การข้ามถนน หากไฟสัญญาณบอกว่าข้ามได้ยังไม่ดับ ก็ไม่มีคนขับรถคนไหนบีบแตรเร่งให้คนข้ามให้หมด หรือเมื่อเห็นว่าคนข้ามหมดแล้วแต่สัญญาณคนข้ามยังไม่เปลี่ยนเป็นห้ามคนข้ามก็จะไม่มีรถคันใดย่างกรายเข้าไปในพื้นที่คนข้าม รู้สึกสบายใจมากเมื่อข้ามถนนที่ญี่ปุ่น