ข้อสังเกต จากญี่ปุ่น (4)

อีกสิ่งที่จะไม่กล่าวไม่ได้เลย คือ เรื่องความปลอดภัย

นอกจากเรื่องการข้ามถนนที่เป็นระเบียบและข้ามง่ายมากแล้ว บ้านเมืองที่ญี่ปุ่นยังยึดความปลอดภัยมาเป็นที่หนึ่งอีกด้วย

เช่น หากมีบริเวณที่กำลังก่อสร้างตึก ซึ่งต้องมีรถเข้าออกบ่อย จะมีเจ้าหน้าที่กั้นคนเดินถนนไว้ทุกครั้งที่มีรถเข้าออก โดยไม่ใช่กั้นเล่น ๆ แต่กั้นกันแบบจริงจังมาก ไม่ให้คนเดินถนนเข้าไปบริเวณนั้นโดยเด็ดขาด ซึ่งหากเป็นบ้านเราก็คงปล่อยตามยถากรรม คนเดินก็เดินไป คนทำงานก่อสร้างก็ทำไป

ข้อสังเกต จากญี่ปุ่น (3)

เมื่อไปตามร้านค้าหรือร้านอาหาร อีกสิ่งหนึ่งที่สังเกต คือ พนักงานในร้านไม่ใช่จะมีแต่หนุ่ม ๆ สาว ๆ หรือวัยกลางคน แต่มีผู้สูงอายุด้วย ให้บริการ ขายของกันอย่างขันแข็ง นอบน้อม นี่คงเป็นสังคมผู้สูงอายุ ที่เปิดโอกาสให้ผู้สูงอายุสามารถทำงานได้ เกือบทุกร้านจึงเห็นผู้สูงอายุให้บริการอยู่

ผู้สูงอายุก็ใช้ว่าจะทำงานเฉื่อย ๆ แต่ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา และความตั้งใจทำงาน หลาย ๆ คนใช้เครื่องอิเล็กทรอนิกส์ที่ต้องใช้ในงานได้คล่องด้วย เช่น เครื่องคิดเงิน โทรศัพท์มือถือ หรือ GPS

อีกหน่อยไทยอาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้นะ..

ข้อสังเกต จากญี่ปุ่น (2)

ข้อสังเกตอีกอย่าง ตอนเดินถนน คือ ไม่เห็นรถมอเตอร์ไซค์เลย ทำให้เมืองค่อนข้างเสียงเงียบ เงียบสงบไปอีกแบบ

รถที่วิ่งบนท้องถนนเกือบทุกคันมี GPS ติดตั้งไว้บนรถ ไม่ว่าจะเป็นรถเก๋ง หรือรถบรรทุกส่งของก็ตาม อันนี้รู้สึกว้าวมาก เหมือนว่า GPS เป็นอุปกรณ์พื้นฐานที่ติดมากับรถทุกคัน

อีกอย่างที่สังเกตได้ตอนเดินข้างถนน คือ ถังขยะหายากมากๆๆๆๆ จะมีก็เฉพาะหน้าร้านค้าที่ขายของกิน โดยให้ทิ้งเฉพาะของกินที่ซื้อจากร้านนั้น เพราะฉะนั้น เวลาซื้อของกินก็มักจะยืนกินให้เสร็จตรงนั้นเลย เพราะจะได้ทิ้งขยะของทางร้าน ไม่งั้นคงต้องเอาขยะกลับไปทิ้งที่โรงแรมแน่นอน เพราะถังขยะหายากจริง ๆ

นอกจากถังขยะจะหายากแล้ว การทิ้งก็ยากเหมือนกัน เพราะต้องแยกขยะตอนทิ้งด้วย เช่น ถังขยะหน้าร้านเครป จะมีเขียนแยกไว้เลยว่า กระดาษให้ทิ้งช่องนี้ ส่วนช้อนพลาสติกให้ทิ้งช่องนี้ เป็นระเบียบมาก ๆ

ข้อสังเกต จากญี่ปุ่น (1)

จขบ. (เข้าของบล็อก) เพิ่งได้ไปต่างประเทศเป็นครั้งแรก
ประเทศที่ได้ไป คือ ประเทศญี่ปุ่น

โดย จขบ. ได้ไปแถวโตเกียวแค่แถบเดียว

รู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตา ได้เห็นประเทศที่มีความเป็นระเบียบ และแตกต่างจากประเทศไทยเป็นครั้งแรก

ข้อสังเกตที่สังเกตได้จากการไปเห็นบ้านเมืองที่ญี่ปุ่น คือ

• การข้ามถนน ไม่ต้องใช้ skill ขั้นสูงแบบกรุงเทพฯ เพราะทุกแยกทุกตอนที่มีทางข้าม จะมีการตีเส้นทางม้าลายไว้ทุกแยก และเกือบทุกแยกมีสัญญาณไฟสำหรับคนข้าม ทำให้การข้ามถนนทำได้ง่ายมาก ไม่ต้องใช้ skill วัดดวง อ่านใจ หรือวัดใจกับคนขับรถว่าจะหยุดให้เราข้ามหรือเปล่าเหมือนในกรุงเทพฯ

• การข้ามถนน หากไฟสัญญาณบอกว่าข้ามได้ยังไม่ดับ ก็ไม่มีคนขับรถคนไหนบีบแตรเร่งให้คนข้ามให้หมด หรือเมื่อเห็นว่าคนข้ามหมดแล้วแต่สัญญาณคนข้ามยังไม่เปลี่ยนเป็นห้ามคนข้ามก็จะไม่มีรถคันใดย่างกรายเข้าไปในพื้นที่คนข้าม รู้สึกสบายใจมากเมื่อข้ามถนนที่ญี่ปุ่น

สมุดทะเบียนรถหาย ทำยังไงดี??

(มีสรุปด้านล่าง สำหรับผู้ที่กำลังอยู่ในความเร่งรีบ หรือหาข้อมูลว่าต้องทำอะไรบ้าง คริคริ)

วันนี้ไปออกเล่มทะเบียนรถใหม่ เนื่องจากของเดิมหาย
เลยมาบอกเล่าประสบการณ์เผื่อใครมา search เจอ อิอิ

เรื่องของเรื่อง คือ สมุดทะเบียนรถ และ ป้ายภาษี (ป้ายสี่เหลี่ยม) ของคุณพ่อของ จขบ. (ย่อมาจาก เจ้าของบล็อก เป็นอันรู้กันนะ ^^) หายไป ทำยังไงล่ะทีนี้ ไม่กล้าใช้รถเลย เลยต้องไปออกเล่มกับป้ายสี่เหลี่ยมใหม่

เมื่อเอกสารหาย อย่างที่แรกที่ต้องทำ คือ แจ้งความที่โรงพัก

เนื่องจากคุณพ่อของ จขบ. ไม่ได้ไปเอง ดังนั้น เลยต้องมีหนังสือมอบอำนาจ สำหรับแจ้งความแทน ก็ลองค้น ๆ ดูแนวจากใน Google แล้วก็ดัดแปลงนิดหน่อย

ตอนไปแจ้งความต้องนำบัตรประจำตัวประชาชนของผู้มอบอำนาจตัวจริงไปด้วย พร้อมสำเนา

สรุปคือ ในขั้นแจ้งความแทน ใช้ ใบมอบอำนาจ บัตรประจำตัวตัวจริงของผู้มอบอำนาจ สำเนาบัตรประจำตัวประชาชนของผู้รับมอบอำนาจ

ไปแจ้งความแล้วคุณตำรวจก็จะให้หลักฐานการแจ้งความมา

พอได้ใบแจ้งความแล้ว ก็ไปที่กรมการขนส่งทางบก เพื่อออกเอกสารใหม่ และเนื่องจากคุณพ่อไม่ได้ไปเอง เลยต้องใช้หนังสือมอบอำนาจด้วย ก็จัดแจงพิมพ์ออกมาเขียนเรียบร้อย หาจากเว็บกรมการขนส่งทางบก http://www.dlt.go.th/th/e-form/

รถของคุณพ่อของ จขบ. จดทะเบียนในกรุงเทพฯ ก็เลยต้องไปที่ ขนส่งทางบก ตรงหมอชิตเก่า ใกล้ ๆ รถไฟฟ้าใต้ดิน จตุจักร ทางออก 4

พอไปถึง จขบ. ก็งงเล็กน้อย มาเองครั้งแรก อ่านป้ายไปมา ก็พบว่า พวกทะเบียนรถ จ่ายภาษี หรืออะไรแนวนี้ ให้ไปทำที่ อาคาร 2

พอไปถึงอาคาร 2 ก็จะแยกเป็นชั้น ๆ ไปเลย โดยส่วนของรถเก๋งจะต้องทำเรื่องต่าง ๆ ที่ชั้น 2

ขึ้นมาชั้น 2 บอกเลยว่า งงมาก ไม่รู้จะเริ่มจากไหน ผู้คนเยอะแยะไปหมด ถามเจ้าหน้าที่ (น่าจะเป็นพี่ยามมากกว่า) ได้ความว่า ให้ไปเริ่มจาก ประชาสัมพันธ์ ที่อยู่ประจำชั้นนั้น ๆ (ในที่นี้คือ ชั้น 2)

แจ้งเจ้าหน้าที่ที่ประชาสัมพันธ์ว่า ต้องการออกเอกสารใหม่ คือ สมุดจดทะเบียนรถ กับ แผ่นป้ายภาษี ใหม่ แทนที่หายไป โดยมาทำแทนเจ้าของรถ

เจ้าหน้าที่ก็จะให้ใบเขียนคำร้องมา ว่าต้องการออกเอกสารสองรายการนี้ใหม่ แทนฉบับที่สูญหาย และบอกว่าต้องใช้ใบมอบอำนาจด้วย พร้อมติดอากรแสตมป์ (อากรแสตมป์มีขายที่จุดประชาสัมพันธ์เลยจ้า ไม่ต้องไปหาซื้อมาก่อน พร้อมบริการติดให้ทันทีด้วยนะ) และใช้บัตรประจำตัวประชาชนตัวจริงของผู้มอบอำนาจ + สำเนาบัตรประชาชนผู้มอบอำนาจ + สำเนาบัตรผู้รับมอบอำนาจ + สำเนาทะเบียนบ้านเจ้าของรถ

ให้ไปกรอกคำร้องให้เรียบร้อย พร้อมเตรียมหลักฐาน แล้วไปหาเจ้าหน้าที่ที่ประชาสัมพันธ์อีกครั้ง พอเจ้าหน้าที่ตรวจหลักฐานแล้ว ก็จะบอกว่าให้ไปทำอะไรต่อ

กรณีของ จขบ. คือ สมุดทะเบียนหาย เลยต้องไปคัดข้อมูลจากธุรการประจำชั้นก่อน

ที่ธุรการประจำชั้น วางเอกสาร รอเรียก แล้วก็แจ้งว่าเล่มหาย เจ้าหน้าที่ก็จะสอบถามรายละเอียดทะเบียนรถ ชื่อเจ้าของ ฯลฯ แล้วก็จะเขียนข้อมูลที่คัดออกมาให้

จากนั้นกลับไปที่ประชาสัมพันธ์อีกครั้ง เพื่อตรวจสอบเอกสาร คราวนี้โอเคแล้ว ได้รับบัตรคิวมา ดูที่บัตรคิวแล้วแอบท้อใจ มีจำนวนผู้รอ 60 คน คิดในใจคงจะช้าแน่

แต่ผิดคาด ไม่ช้ามาก สัก 30 นาทีก็ถึงคิวแล้ว ไปถึงก็แจ้งเจ้าหน้าที่อีกครั้งว่าจะออกสมุดทะเบียน กับ แผ่นป้ายภาษีใหม่ โดยมอบอำนาจมาดำเนินการ เจ้าหน้าที่ก็จะตรวจสอบหลักฐาน ขอดูบัตรประจำตัวประชาชนผู้มอบอำนาจกับผู้รับมอบอำนาจตัวจริง แล้วก็เสียค่าธรรมเนียม จากนั้นก็บอกให้ จขบ. นั่งรอประมาณ 20 นาที

ประมาณ 20 นาที เจ้าหน้าที่ก็เรียกให้ไปรับเอกสาร
ตรวจสอบความถูกต้องแล้วก็โอเค กลับบ้านได้

ขอขอบคุณเจ้าหน้าที่ทุกท่านที่ให้บริการ รู้สึกว่าได้รับบริการดีกว่าที่คาดหวังไว้ ตอนแรกนึกว่าจะช้ากว่านี้เสียอีก และเจ้าหน้าที่จะดูไม่ให้ความช่วยเหลือ แต่จริง ๆ ก็ให้การช่วยเหลือดีมาก

จบ Happy Ending

สรุป

• ไปทำแทน ต้องมีใบมอบอำนาจนะจ๊ะ ทั้งตอนแจ้งความ และตอนไปขอออกเอกสารใหม่
• หนังสือมอบอำนาจติดอากรแสตมป์ด้วยนะ ที่ขนส่งฯ มีให้บริการ ไม่ต้องหาซื้อเอง แต่ตอนไปแจ้งความ คุณตำรวจขอดูแค่ใบมอบอำนาจแบบไม่ต้องติดอากรแสตมป์ คิดว่าคงเป็นการอำนวยความสะดวก (ขอบคุณนะฮับ)
• เอาบัตรประชาชนตัวจริงของผู้มอบอำนาจไปด้วยนะเออ
• เอกสารอื่น ๆ ก็ถ่ายเอกสารพร้อมรับรองสำเนาถูกต้องให้เรียบร้อย (เอกสารพื้นฐาน คือ สำเนาบัตรประชาชน สำเนาทะเบียนบ้าน)
• อาคาร 2 นะ ถ้าอยากจะติดต่อเรื่องทะเบียน สมุดทะเบียน การจ่ายภาษี มีป้ายบอกชัดเจนว่า รถประเภทไหนให้ไปทำที่ชั้นไหน
• ทุกอย่าง เริ่มที่จุด ประชาสัมพันธ์ ประจำชั้น จะเป็นผู้บอกว่าต้องไปทำอะไรต่อที่จุดไหน หรือรับคิวรอรับบริการได้เลย

ใบปลิว

เคยสังเกตกันไหมว่า ปัจจุบันนี้ ผู้คนที่เดินถนนรับใบปลิวจากคนแจกใบปลิวน้อยลง

ฉันก็รับน้อยลงเช่นกัน เพราะประสบการณ์ที่ไม่ดีที่เกิดขึ้นกับฉัน..

บางคนอาจจะมีประสบการณ์คล้ายคลึงกับฉันก็ได้ จึงทำให้กลายเป็นคนไม่รับใบปลิว..


ระหว่างที่ฉันกำลังเดินเพื่อไปขึ้นรถไฟฟ้า ก็พบกับคนแจกใบปลิวยื่นกระดาษใบปลิวให้ฉัน คิดว่าฉันจะรับไหม??

คำตอบ คือ "ไม่"

แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน "รับแน่นอน"

ทำไมฉันถึงกลายร่างเป็นมนุษย์ไร้ซึ่งน้ำใจแบบนี้? แล้วเมื่อไหร่ใบปลิวจะหมด จะได้เลิกแจก รับค่าจ้าง แล้วก็กลับบ้าน?

อาจจะเพราะว่าฉัน "โดนมาเยอะ เจ็บมาเยอะ" (เอ๊ะ คำพูดแบบนี้ คุ้น ๆ นะ)

สมัยก่อน ไม่ว่าจะเจอใครแจกใบปลิวอะไร ฉันมักจะรับแจกมาเสมอ เพราะคิดว่า คนที่แจกใบปลิวก็เป็นคนทำมาหากินคนหนึ่ง เขากำลังทำงานของเขา หากสามารถแจกใบปลิวได้หมด ก็เท่ากับว่าได้รับค่าจ้าง และการรับใบปลิวมาก็ไม่ได้ออกแรงอะไรมากนัก แค่ยื่นมือไปรับ สนใจก็เก็บไว้ ถือว่าช่วย ๆ กันทำมาหากิน ไม่สนใจก็นำไปทำอย่างอื่น เช่น ใบปลิวที่หน้าหลังเป็นสีขาว หรือเป็นหน้าว่าง ๆ ฉันก็จะเอามาใช้เป็นกระดาษทด

จนกระทั่งวันหนึ่ง

ฉันเดินเพื่อไปต่อรถเมล์ตามปกติ และก็มีคนยื่นใบปลิวให้ แน่นอนว่า ฉันรับมา แล้วก็เดินต่อไป

แต่ปรากฏมือของผู้แจกใบปลิวแตะตัว ห้ามฉันไว้ บอกว่า 20 บาท

ฉันคิดในใจ อะไรนะ 20 บาทเหรอ อะไรกัน ไม่เอา ไม่จ่าย พร้อมกับยื่นใบปลิวที่รับมาให้กับคนที่แจกคนนั้น พร้อมบอกว่า ไม่เอา

แต่คนผู้นั้น กลับตอบพร้อมทำท่าขึงขัง ทำนองหาเรื่อง ว่า "20 บาท ต้องจ่าย เอาไปแล้ว ต้องจ่าย ไม่รับคืน"

ฉันดูแล้วรู้สึกท่าทางไม่ค่อยดี เพราะฉันมาคนเดียว ส่วนคนแจกใบปลิวนั้นมากันกี่คนยังไม่รู้ชัด แถมยังทำท่าขึงขังเหมือนจะทำอันตรายฉัน

ฉันจึงต้องกลั้นใจ ควัก 20 บาทให้กับคนแจกใบปลิวคนนั้น

หลังจากนั้น ไม่ว่าจะเจอคนแจกใบปลิวอะไร ฉันก็จะไม่รับ คงเพราะรู้สึกเข็ดและฝังใจกับประสบการณ์คราวนั้น จะรับก็ต่อเมื่อ ดูแล้วแน่ชัดว่า เป็นใบปลิวแจกฟรี เช่น ใบปลิวคูปองลดราคาของร้านอาหารชื่อดังที่ขายไก่ทอด หรือร้านอื่น ๆ

อีกกรณีที่จะรับ คือ คนแจกใบปลิวประกาศ ณ จุดที่แจกเลยว่า แจกฟรีครับ/ค่ะ และหากบอกด้วยว่าเป็นใบปลิวเกี่ยวกับอะไรด้วยได้ยิ่งอยากรับ

ฉันว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้คนแจกใบปลิวในยุคนี้ต้องพยายามพูดประกาศว่าแจกฟรี และเป็นใบปลิวเรื่องอะไร เป็นเพราะว่าประสบกับปัญหาคือ คนเดินถนนมักไม่ค่อยรับใบปลิวที่ตนแจก อาจจะเพราะคนเดินถนนเหล่านั้นได้พบเจอกับประสบการณ์แบบฉันก็เป็นได้ ใบปลิวยัดเยียดและปล้นเงิน

จะเล่าให้คุณฟัง

เมื่อวาน (23 มิ.ย. 58) ไปเดินเล่นที่หอศิลป์ฯ กรุงเทพฯ แล้วได้แวะไปดูหนังสือที่ร้าน Bookmoby

ชอบร้านนี้ตรงที่เป็นร้านเล็ก ๆ มีหนังสือที่ไม่ใช่แนวตลาดเยอะดี ที่ว่าไม่ใช่แนวตลาดก็เช่น หนังสือเกี่ยวกับปรัชญา การเมือง หนังสือแปลที่ให้แนวคิดต่าง ๆ มากกว่าที่จะมีหนังสือจำพวก How to ด้านการลงทุน หุ้น การรวยทางลัด หรือบันเทิงคดีและเรื่องสั้นที่เขียนโดยคนดัง ฯลฯ

เข้าไปเดินแล้วก็ได้หนังสือมาเล่มนึง เป็นเล่มที่สนใจอยากซื้อมานาน แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ซื้อสักที พอดีในหน้า Facebook ของร้าน Bookmoby ได้ถ่ายรูปปกและแนะนำหนังสือเรื่องนี้มา จึงเป็นการเตือนความจำให้นึกถึงว่า เล่มนี้แหละ ที่ตั้งใจจะซื้อมาอ่าน แต่ก็ไม่ได้ซื้อสักที

หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า "จะเล่าให้คุณฟัง" เขียนโดย ฆอร์เฆ่ บูกาย แปลโดย เพ็ญพิสาข์ ศรีวรนารถ พิมพ์โดย สำนักพิมพ์ผีเสื้อ

สนใจเล่มนี้เพราะคำโปรยด้านหลังของหนังสือ ว่าเป็นหนังสือที่ช่วยเรื่องจิตใจ ช่วยในการบำบัดจิตใจให้ฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติ แถมผู้เขียนยังเป็นนักจิตบำบัดอีกด้วย ยิ่งทำให้สนใจหนังสือเล่มนี้

เนื้อเรื่องภายในเล่ม เป็นการสนทนาระหว่างนักจิตบำบัดกับผู้เข้ารับการบำบัดทางจิตใจคู่หนึ่ง โดยนักจิตบำบัดผู้นี้มีวิธีการบำบัดที่เป็นเอกลักษณ์ของตน คือ จะเล่านิทานหรือเรื่องเล่าต่าง ๆ ให้ผู้เข้ารับการบำบัดฟัง เพื่อให้ข้อคิดและแง่คิดในเรื่องต่าง ๆ หรือในเรื่องที่ผู้เข้ารับการบำบัด (เดเมียน) ไม่สบายใจ หรือมีปมในใจอยู่

มีหลาย ๆ บทที่ฉันอ่านแล้วรู้สึกว่า ปมในใจของเดเมียนนี่คล้ายหรือเหมือนกับที่ฉันมีเลย และในท้ายของเรื่องเล่าแต่ละเรื่องที่ใช้ในการบำบัด ก็คล้ายกับว่าฉันได้คลายปมในใจไปพร้อม ๆ กับเดเมียน

หนังสือเล่มนี้ น่าจะเหมาะกับใครก็ตามที่รู้สึกว่ามีปมบางอย่างในใจที่ไม่สามารถก้าวข้ามหรือผ่านไปข้างหน้าได้ ปมที่ทำให้ตนเองยึดติดกับอดีต ไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า หรือปมบางปมที่ทำให้กลายเป็นคนที่ไม่กล้าที่จะทำสิ่งใด ทำให้ใจหดหู่

ไม่แน่ว่า อ่านแล้ว ปมในใจทั้งหมดของคุณอาจจะค่อย ๆ คลายไป ประหนึ่งว่าได้เข้าไปรับการบำบัดกับนักจิตบำบัดพร้อม ๆ กับเดเมียน